Σάββατο, Μαΐου 11, 2013
Unknown
Το Θεατρικό Εργαστήρι Λυκείων Αγίου Νικολάου 2012-2013 και οι «Ζωντανές Μηχανές»
Το Θεατρικό Εργαστήρι Λυκείων Αγίου Νικολάου 2012-2013 συστάθηκε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά με στόχο να φέρει σε επαφή μαθητές και των τριών λυκείων της πόλης με όχημα το θέατρο. Το εργαστήρι αυτό εντάσσεται στα Προγράμματα Σχολικών Δραστηριοτήτων και ειδικότερα στο Πρόγραμμα Αισθητικής Αγωγής, που αποσκοπεί στην καλλιέργεια της αισθητικής μέσα από την έρευνα, τη μελέτη, την ανάδειξη και την προώθηση στοιχείων πολιτισμού αξιοποιώντας βασικές αρχές που διέπουν όλα τα προγράμματα όπως η βιωματική προσέγγιση, η ενθάρρυνση της μαθητικής πρωτοβουλίας, το άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία, η ανάπτυξη δημοκρατικού διαλόγου και η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης.
Η βιβλιογραφία για τη χρησιμότητα του θεατρικού παιχνιδιού, του εκπαιδευτικού δράματος και του θεάτρου σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης είναι πλουσιότατη. Θα αρκεστούμε να υπενθυμίσουμε ότι, μέσα σε αυτό το εκπαιδευτικό πλαίσιο, το θέατρο κατέχει σημαντικότατη θέση, καθώς καλλιεργεί τη σκέψη, την έκφραση και τη δημιουργικότητα και συνιστά ένα εργαλείο για την προώθηση της βιωματικής, ενεργητικής μάθησης συμβάλλοντας στην ολιστική εκπαίδευση, δηλαδή στην ολόπλευρη και ισόρροπη ανάπτυξη του παιδιού ως ατόμου και ως μέλους μιας κοινωνικής ομάδας.
Με όλα αυτά στις αποσκευές μας, μέσα στις δίωρες εβδομαδιαίες συναντήσεις μας τους τελευταίους επτά μήνες γνωριστήκαμε, δέσαμε σαν ομάδα, αξιοποιήσαμε το θεατρικό παιχνίδι, απολαύσαμε πολλές –ενίοτε «σκληρές»– τεχνικές ασκήσεις και ήρθαμε σε επαφή με ποικίλα είδη θεάτρου. Μας απασχόλησαν θέματα που ανέκυπταν στη σχολική κοινότητα και στην ευρύτερη κοινωνία όπως η διαφορετικότητα, ο ρατσισμός, η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση σε παγκόσμιο επίπεδο, η ανελέητη καθημερινότητα με τους σκληρούς ρυθμούς, οι αδυναμίες μας ως άτομα και ως πολίτες…
Τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μας παρουσιάσαμε στο σχολείο με δύο μικρά δρώμενα το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο 2012. Το πρώτο έγινε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου στην Εκπαίδευση και αφορούσε την τηλεοπτική πραγματικότητα που μας μετατρέπει σε άβουλους δέκτες. Το δεύτερο υλοποιήθηκε την ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και συμπυκνώθηκε στο σύνθημα «τα δικαιώματά μου τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου».
Με τη νέα χρονιά δόθηκε το έναυσμα, η αρχή ιδέα πάνω στην οποία χτίσαμε σταδιακά και συνεργατικά την παράστασή μας «Ζωντανές Μηχανές». Πρόκειται για μια σύνθεση με στοιχεία σωματικού θεάτρου που καταγγέλλει την απώλεια της παιδικότητας και τους ρυθμούς της καθημερινότητας και καυτηριάζει κάθε μορφή εξουσίας, εντός μας κι εκτός μας, που επιβάλλει αυτούς τους ρυθμούς.
Όλο αυτό το διάστημα συνεργαστήκαμε με γνώμονα τη βιωματική, ενεργητική μάθηση που προωθεί την κριτική σκέψη και αναπτύσσει το αίσθημα της κοινωνικής ευθύνης, που είναι και το ζητούμενο εκπαιδευτικό μοντέλο για το σύγχρονο σχολείο. Ελπίζουμε ότι η παράστασή μας θα μπορέσει να προσφέρει στο κοινό μια ιδέα του επτάμηνου ταξιδιού μας στο μαγικό χώρο του θεάτρου, στη φιλόξενη δίνη της ομαδικότητας και στην «άλλη» πλευρά του δημόσιου σχολείου.
Η βιβλιογραφία για τη χρησιμότητα του θεατρικού παιχνιδιού, του εκπαιδευτικού δράματος και του θεάτρου σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης είναι πλουσιότατη. Θα αρκεστούμε να υπενθυμίσουμε ότι, μέσα σε αυτό το εκπαιδευτικό πλαίσιο, το θέατρο κατέχει σημαντικότατη θέση, καθώς καλλιεργεί τη σκέψη, την έκφραση και τη δημιουργικότητα και συνιστά ένα εργαλείο για την προώθηση της βιωματικής, ενεργητικής μάθησης συμβάλλοντας στην ολιστική εκπαίδευση, δηλαδή στην ολόπλευρη και ισόρροπη ανάπτυξη του παιδιού ως ατόμου και ως μέλους μιας κοινωνικής ομάδας.
Με όλα αυτά στις αποσκευές μας, μέσα στις δίωρες εβδομαδιαίες συναντήσεις μας τους τελευταίους επτά μήνες γνωριστήκαμε, δέσαμε σαν ομάδα, αξιοποιήσαμε το θεατρικό παιχνίδι, απολαύσαμε πολλές –ενίοτε «σκληρές»– τεχνικές ασκήσεις και ήρθαμε σε επαφή με ποικίλα είδη θεάτρου. Μας απασχόλησαν θέματα που ανέκυπταν στη σχολική κοινότητα και στην ευρύτερη κοινωνία όπως η διαφορετικότητα, ο ρατσισμός, η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση σε παγκόσμιο επίπεδο, η ανελέητη καθημερινότητα με τους σκληρούς ρυθμούς, οι αδυναμίες μας ως άτομα και ως πολίτες…
Τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μας παρουσιάσαμε στο σχολείο με δύο μικρά δρώμενα το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο 2012. Το πρώτο έγινε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου στην Εκπαίδευση και αφορούσε την τηλεοπτική πραγματικότητα που μας μετατρέπει σε άβουλους δέκτες. Το δεύτερο υλοποιήθηκε την ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και συμπυκνώθηκε στο σύνθημα «τα δικαιώματά μου τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου».
Με τη νέα χρονιά δόθηκε το έναυσμα, η αρχή ιδέα πάνω στην οποία χτίσαμε σταδιακά και συνεργατικά την παράστασή μας «Ζωντανές Μηχανές». Πρόκειται για μια σύνθεση με στοιχεία σωματικού θεάτρου που καταγγέλλει την απώλεια της παιδικότητας και τους ρυθμούς της καθημερινότητας και καυτηριάζει κάθε μορφή εξουσίας, εντός μας κι εκτός μας, που επιβάλλει αυτούς τους ρυθμούς.
Όλο αυτό το διάστημα συνεργαστήκαμε με γνώμονα τη βιωματική, ενεργητική μάθηση που προωθεί την κριτική σκέψη και αναπτύσσει το αίσθημα της κοινωνικής ευθύνης, που είναι και το ζητούμενο εκπαιδευτικό μοντέλο για το σύγχρονο σχολείο. Ελπίζουμε ότι η παράστασή μας θα μπορέσει να προσφέρει στο κοινό μια ιδέα του επτάμηνου ταξιδιού μας στο μαγικό χώρο του θεάτρου, στη φιλόξενη δίνη της ομαδικότητας και στην «άλλη» πλευρά του δημόσιου σχολείου.
Η ομάδα του ΘΕΛΑΓ 2012-2013
