Παρασκευή, Νοεμβρίου 08, 2013
Unknown
Πριν λίγο καιρό
περνώντας από ένα σχολείο που έκανε κατάληψη διάβασα κάτι που πραγματικά
μου κέντρισε το ενδιαφέρον: ‘’Κανένα πρόβατο δε σώθηκε ποτέ βελάζοντας’’...
Ευφυέστατο σύνθημα που με έβαλε σε σκέψεις.
Όλοι πλέον ξέρουμε
πόσο εύκολα μπορεί να ανατραπεί η ζωή μας από τη μια στιγμή στην άλλη. Σήμερα
έχουμε δουλειά, αύριο όχι. Λίγο πολύ όλοι το βλέπουμε, το νιώθουμε, το
φοβόμαστε.
Γιατί όμως δεν
κάνουμε κάτι να σταματήσουμε αυτή τη ραγδαία κάθοδο; Τι μας κάνει να στεκόμαστε
παθητικά μπροστά σε όλα αυτά που συμβαίνουν; Γιατί αυτή η τόσο εκκωφαντική
σιωπή εκ μέρους μας;
Κάποιοι θα πουν ότι
ζούμε σε μια κοινωνία θυματοποίησης και οι άνθρωποι αισθάνονται πιο βολικά να
γίνονται θύματα από το να ορθώνουν το ανάστημά τους. Είναι το γνωστό, ότι επειδή ‘’όλοι μαζί τα
φάγαμε’’ και επειδή ήμασταν κακομαθημένοι όλα αυτά τα χρόνια, πρέπει να τιμωρηθούμε
και να υποφέρουμε.
Άλλοι θα πουν ότι
είμαστε άνθρωποι που δίνουν τα πάντα προκειμένου να απαλλαχτούμε από το βάρος
της ευθύνης. Δειλιάζουμε μπροστά στην ιδέα μιας ζωής στην οποία θα είμαστε
υπεύθυνοι και υπόλογοι για τις πράξεις μας.
Εξίσου διαδεδομένη
είναι και η θεωρία του φόβου. Αν φύγουμε από το ευρώ πώς θα εισάγουμε πετρέλαιο
και φάρμακα; Λες και τώρα έχουμε…
Ακούμε επίσης τα
χιλιοειπωμένα και τετριμμένα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πείσει ότι μπορεί να
κυβερνήσει, από που θα βρει τα λεφτά κ.λπ.. Λες και οι άλλοι ξέρουν να
κυβερνούν.
Μήπως όμως τελικά
αυτό που ζούμε δεν είναι θέμα έλλειψης εναλλακτικών, αλλά εξαιτίας της
παθητικότητας που μας διακατέχει, εμάς, των πολλών;
Όπως έγραψαν όμως και τα παιδιά, κανένα
πρόβατο δε σώζεται βελάζοντας...
