Από το 1888 στο 2013…της Ιωάννας Καϊσερλή

                                                                                                   της Ιωάννας Καϊσερλή

Εξήντα χρόνια περίπου μετά την ίδρυσή της ως ανεξάρτητο κράτος, πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα η πρώτη απεργία.

Οι εργαζόμενοι στη διόρυξη του Ισθμού της Κορίνθου κήρυξαν απεργία με αίτημα το σωστό υπολογισμό των ωρών εργασίας, καθώς υφίσταντο σκληρή εκμετάλλευση από τους εργολάβους. Το παράδειγμα σύντομα ακολούθησαν και άλλοι κλάδοι εργαζομένων, όπως οι αμαξηλάτες, οι φύλακες των φυλακών Συγγρού και οι αρτοποιοί.

Η ικανοποίηση των αιτημάτων των απεργών του Ισθμού το 1888, μετά από τρεις ημέρες διαπραγματεύσεων μεταξύ εργολάβων και απεργών, οδήγησαν σε τερματισμό της απεργίας και στην υπογραφή συμφωνίας.

Οι παραπάνω κινητοποιήσεις οδήγησαν στην αφύπνιση και άλλων εργασιακών κλάδων που ακολούθησαν το παράδειγμά τους.

Το 1888 οι εργαζόμενοι κήρυξαν απεργία διεκδικώντας έναν σωστό υπολογισμό των ωρών εργασίας. Μετά από τόσα χρόνια μήπως ξεκινάμε πάλι από την αρχή;

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που έδωσε το Υπουργείο Εργασίας, σε σύνολο 1.371.450 εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα, το 20,4% λαμβάνουν μηνιαίο μισθό μέχρι 500 ευρώ μικτά. Το ποσό που καταλήγει στην τσέπη των εργαζόμενων δεν ξεπερνούν τα 400 ευρώ. Υπάρχουν επίσης μισθωτοί που ο μισθός τους δεν ξεπερνά τα 200 ή 300 ευρώ. Ακόμη, 272.816 εργαζόμενοι που απασχολούνται για 20 ώρες την εβδομάδα στα χαρτιά, δουλεύουν πάνω από 40.

Μην αναφέρουμε την ανασφάλιστη – μαύρη εργασία.

Μην αναφέρουμε και τους 1.500.000 ανέργους.

Μην αναφέρουμε, τέλος, την ισορροπία τρόμου μεταξύ εργατικού δυναμικού και αυτών που βρίσκονται εκτός παραγωγής.

Θα μου πει κάποιος, δεν είναι υπερβολικό να συγκρίνεις το 1888 με το 2013; Δυστυχώς όχι, δεν είναι… Εργασιακός μεσαίωνας τότε, εργασιακός μεσαίωνας και τώρα, αν λάβουμε υπόψη τις κατακτήσεις ενός αιώνα!!!

Ένας Γάλλος πολιτικός (Κόμης Μιραμπώ,1749-1791) έλεγε ότι ξέρει μόνο τρεις τρόπους για να υπάρχεις μέσα στην κοινωνία. Πρέπει να είσαι είτε ζητιάνος είτε κλέφτης είτε μισθωτός. Ζητιάνους πλέον έχουμε και πολλούς μάλιστα, κλέφτες ανέκαθεν είχαμε, το θέμα είναι πλέον ότι οι μισθωτοί, όσοι υπάρχουν, μπορεί σε λίγο καιρό να συγκρίνονται με τους ζητιάνους.